ლისის ტბის მიმდებარედ, 400 კვადრატულ მეტრზე გადაჭიმული ეს კერძო სახლი წარმოადგენს თანამედროვე მინიმალიზმისა და მკვეთრი ინდივიდუალიზმის სინთეზს. პროექტის მთავარი კონცეფცია სინათლის, ტექსტურებისა და ფერების ჰარმონიულ ბალანსზეა აგებული
სახლის გული მისაღები ოთახია, რომელიც პირველი სართულის თითქმის ნახევარს იკავებს. აქ, ღია გეგმარების პრინციპით, ერთიანდება სამზარეულო, სასადილო და მოსასვენებელი ზონები. ინტერიერში დომინირებს მიკროცემენტი, რომლითაც მოპირკეთებულია როგორც სამზარეულოს, ისე ტელევიზორის კედელი, რაც სივრცეს ერთგვარ სკულპტურულ მთლიანობას სძენს.
მშვიდი და ნეიტრალური ტონების ფონზე, მთავარ აქცენტს ქმნის ზეთისხილისფერი სამზარეულო, რომელიც ბუნებრივად ეხმიანება გარე ლანდშაფტს. სივრცე გარშემორტყმულია მასშტაბური ვიტრაჟებით — მზის სხივები დღის განმავლობაში ინტერიერში აღწევს, აცოცხლებს მიკროცემენტის ფაქტურას და ქმნის შუქ-ჩრდილების ულამაზეს თამაშს, რაც სახლს მუდმივად ცვალებადს და „ცოცხალს“ ხდის.
პირველი სართულის “სიურპრიზი” კაბინეტია, რომელიც რადიკალურად განსხვავდება სახლის საერთო მშვიდი ტონალობისგან. ეს არის დამკვეთის პირადი სივრცე — “Metallica”-ს ესთეტიკით შთაგონებული ოთახი. შავი ფერები, სპეციფიკური განათება და მუსიკალური თემატიკა ქმნის დრამატულ, ინტიმურ გარემოს, რომელიც იდეალურად ერგება მუსიკის მოყვარული მასპინძლის ხასიათს.
სართულებს შორის კავშირს უზრუნველყოფს ღია ტიპის კიბე. ეს მიკროცემენტით მოპირკეთებული კონსტრუქცია, მიუხედავად მასალის სიმყარისა, ვიზუალურ სიმსუბუქეს ინარჩუნებს და არ ტვირთავს ინტერიერს.
მეორე სართული სრულიად ეთმობა პრივატულ ზონას. მთავარი საძინებელი (Master Bedroom) აგრძელებს სახლის ძირითად ხაზს, შესაბამისად, აქ გვხვდება ნეიტრალური პალიტრა და სიმშვიდე. სტილისტური ერთიანობა დაცულია სააბაზანოშიც, სადაც ფერები და მასალები საძინებლის იდენტურია.
პროექტში ყველაზე ფერადი და განსხვავებული ბავშვების ოთახებია. გოგონას საძინებელი გადაწყვეტილია ნაზ ატმისფერ ტონებში. სივრცეში გამოყენებულია ეკოლოგიურად სუფთა ავეჯი და ვინილის იატაკი მაქსიმალური კომფორტისთვის. ბიჭის ოთახი კი ნამდვილი სათავგადასავლო სივრცეა — მისი კონცეფცია და ფერთა გამა ლეგოს (Lego) თემატიკაზეა აგებული, რაც პატარა ბინადარს შემოქმედებითი განვითარების საშუალებას აძლევს.
აღსანიშნავია, რომ აღნიშნული პროექტი თავიდანვე არაერთი პროფესიული გამოწვევით გამოირჩეოდა, თუმცა სწორედ ამ სირთულეებმა მისცა ინტერიერს ის სიღრმე და გააზრებული ხასიათი, რომელიც საბოლოო შედეგში იკითხება.
ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხი მასალების ბალანსს ეხებოდა. ინტერიერში აქტიურად იყო გამოყენებული მიკროცემენტი — კედლებსა და კიბეზე, რაც არასწორი მიდგომის შემთხვევაში, სივრცეს ცივ, ინდუსტრიულ და ნაკლებად საცხოვრებელ განწყობას მისცემდა. ამ რისკის თავიდან ასაცილებლად თაკო უნდილაშვილმა ბეტონის სიმკაცრე შეგნებულად დაუპირისპირა თბილ ფაქტურებსა და ბუნებრივ ტონებს. ვინილის იატაკმა ინტერიერში ხის ვიზუალი და სირბილე შემოიტანა, ზეთისხილისფერმა სამზარეულომ კი ფერთა თბილი, დამამშვიდებელი შრე დაამატა. განსაკუთრებული როლი ითამაშა ვიტრაჟებიდან შემოსულმა ბუნებრივმა სინათლემ — დღის შუქმა მიკროცემენტის ზედაპირები „გააცოცხლა“ და მასალას უფრო რბილი, ადამიანური ხასიათი შესძინა ისე, რომ თანამედროვე ესთეტიკა არ დაკარგულიყო.
კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი გამოწვევა იყო მასიური კიბის ინტერიერში ინტეგრირება. პირველი და მეორე სართულის დამაკავშირებელი კონსტრუქცია სივრცის ცენტრში მდებარეობს და არსებობდა რისკი, რომ ის ინტერიერს ვიზუალურად ჩახერგავდა და სინათლის თავისუფალ მოძრაობას შეაფერხებდა. გამოსავლად არჩეულ იქნა ღია ტიპის კიბის კონსტრუქცია. საფეხურები კვლავ მიკროცემენტით მოიპირკეთა, რაც ინდუსტრიულ სტილს ინარჩუნებს, თუმცა ღიობები სინათლეს თავისუფლად ატარებს. შედეგად, კიბე ერთდროულად მკაფიო არქიტექტურულ ელემენტად და მსუბუქ, თითქმის ჰაეროვან სტრუქტურად აღიქმება, რომელიც სივრცეს არ ამძიმებს.
მესამე გამოწვევა დიდი, გაშლილი სივრცის ფუნქციურ ზონირებას უკავშირდებოდა. პირველი სართულის ნახევარი ერთიან მოცულობას ეთმობა, სადაც სამზარეულო, სასადილო და მისაღები ერთმანეთში გადადის. ზონების გამოკვეთა კედლების გარეშე განსაკუთრებულ სიზუსტეს მოითხოვდა. ამ ამოცანის გადასაჭრელად დიზაინერმა ზონირება ავეჯის განლაგებითა და ჭერის განათების სცენარებით მოახდინა. სამზარეულოს კუნძული ბუნებრივ საზღვარს ქმნის სამზარეულოსა და სასადილო ზონას შორის, ხოლო მისაღები სივრცის რბილი ავეჯი მოსასვენებელ კუთხეს გამოყოფს. მიკროცემენტით დამუშავებული კედელი, რომელიც სამზარეულოდან ტელევიზორის ზონამდე გრძელდება, ამ სხვადასხვა ფუნქციურ ნაწილებს ვიზუალურად აკავშირებს და სივრცეს ერთიან, გააზრებულ კომპოზიციად აყალიბებს.
საბოლოო შედეგი აჩვენებს, რომ ამ პროექტში ინტერიერის დიზაინი მხოლოდ ესთეტიკური ამოცანა არ ყოფილა. თითოეული გამოწვევა თაკო უნდილაშვილისთვის გახდა გადაწყვეტილებების საწყისი წერტილი, სადაც მასალა, კონსტრუქცია და სივრცე ერთ საერთო ლოგიკაში ეწყობა. ინდუსტრიული ხასიათი აქ არ დომინირებს, არამედ მუშაობს ადამიანის ყოველდღიურ გამოცდილებაზე — სინათლით, ტექსტურებითა და ფუნქციური სიზუსტით. სწორედ ამ გააზრებული ბალანსის შედეგად შეიქმნა გარემო, რომელიც თანამედროვეა, მაგრამ არა ცივი; მასშტაბური, თუმცა ჰარმონიული; და უპირველეს ყოვლისა, საცხოვრებლად და ყოველდღიური ცხოვრებისთვის ბუნებრივად კომფორტული.
პროექტის ავტორი: თაკო უნდილაშვილი
დიზაინ სტუდია: Accent by her
