ნუცუბიძეზე მდებარე ერთ-ერთ მრავალსართულიან შენობაში განთავსებული 160 კვ.მეტრიანი საცხოვრებელი ბინა წარმოადგენს იმ იშვიათ შემთხვევას, როდესაც ინტერიერის დიზაინი არა მხოლოდ პროფესიული ამოცანის შესრულებას, არამედ ავტორთა პირად ცხოვრებისეულ გამოცდილებასა და ხედვას ასახავს. სახლის მეპატრონეები და ამ პროექტის ავტორები არქიტექტორ-დიზაინერების ოჯახი – სოფო ჩხაიძე და გიორგი დათუკიშვილი არიან, რომელთა პროფესიულმა ტანდემმა მათ მისცა თავისუფლება და გამბედაობა, შეექმნათ სივრცე, რომელიც სრულადაა მორგებული საკუთარ ცხოვრებასა და ღირებულებებზე.
როგორც პროექტის ავტორები გვიამბობენ, სარემონტო სამუშაოების დაწყებამდე სივრცე, ფაქტობრივად, „ცარიელ ტილოს“ წარმოადგენდა. ობიექტზე მხოლოდ ორ-დონიანი სახურავი არსებობდა – სამხრეთ-აღმოსავლეთით ქალაქის ხედით, ხოლო დასავლეთით — 1980-იან წლებში აგებული, ქართველი არქიტექტორების ექსპერიმენტული პროექტით შექმნილი ხიდებიანი კორპუსების პანორამით. რთული ურბანული გარემო და არსებული მოცემულობა ავტორებისთვის ერთგვარ გამოწვევად იქცა, რომელმაც მათ უკარნახა მრავალდონიანი არქიტექტურის შექმნის აუცილებლობა და სივრცის არასტანდარტული განვითარება.
პროექტის საწყის ეტაპზევე მკაფიოდ ჩამოყალიბდა მთავარი მიზანი — უნდა შექმნილიყო არასტანდარტული, გულწრფელი და კონსტრუქციულად გახსნილი ინტერიერი, სადაც სტრუქტურა არ იქნებოდა დამალული დეკორატიული ფენების მიღმა. კონცეფცია დაეფუძნა მასალების ავთენტურობასა და კონსტრუქციულ ლოგიკას. ავტორებმა უარი თქვეს ტრადიციულ რკინაბეტონზე და აირჩიეს ლითონის კარკასი, რომელიც სივრცის „ხერხემლად“ იქცა. ეს სტრუქტურა არ იმალება თაბაშირ-მუყაოს უკან, არამედ ღიად მონაწილეობს ინტერიერის ვიზუალურ და ფუნქციურ ჩამოყალიბებაში, ქმნის სიმტკიცისა და სანდოობის განცდას და ერთდროულად ესთეტიკურ აქცენტსაც წარმოადგენს.
ინტერიერის ერთ-ერთ მთავარ არქიტექტურულ ელემენტად იქცა კიბე – ლითონის საფეხურები, რომლებიც ბაგირებითაა დაკიდებული და თითქოს ჰაერში ლივლივებს. ეს კონსტრუქცია არა მხოლოდ ფუნქციურ როლს ასრულებს, არამედ სივრცის კომპოზიციურ ცენტრსაც წარმოადგენს. კიბე ხაზს უსვამს ვერტიკალურ დინამიკას და აერთიანებს სხვადასხვა დონეს ერთ მთლიან სცენოგრაფიად.
ლითონისა და ქვის შედარებით მკაცრ და „ცივ“ ტექსტურებს აბალანსებს ჭერზე გამოყენებული ხის ფანერა და პანელები, რომლებიც ორ დონეს ვიზუალურად აკავშირებს. ხეს ამ ინტერიერში სითბო და ადამიანურობა შემოაქვს, არბილებს ინდუსტრიულ ხასიათს და ქმნის ემოციურ ბალანსს. მასალათა ეს კონტრასტული დიალოგი — ლითონი, ქვა, ხე და ბეტონის ელემენტები — ერთიანდება ჰარმონიულ კომპოზიციაში, რომელიც არ კარგავს ბუნებრივობას და ავთენტურობას.
მრავალდონიანი სტრუქტურა პროექტის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მახასიათებელია. სივრცის სხვადასხვა დონედ დაყოფა სახლს დინამიკურობას ანიჭებს და ყოველდღიურ ცხოვრებას მრავალფეროვანს ხდის. თითოეული ზონა განსხვავებული განწყობითა და ფუნქციით გამოირჩევა, თუმცა მთლიანობაში ისინი ერთიან, თანმიმდევრულ ნარატივად იკვრება. ამ არქიტექტურულ სცენარში გადაადგილება თავად ხდება გამოცდილების ნაწილი.
პროექტში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ბუნებრივ გამწვანებას, რომელიც ავტორებისთვის მხოლოდ დეკორატიული ელემენტი არ არის. მცენარეები აქ წარმოდგენილია როგორც „ცოცხალი მასალა“, რომელიც ინტერიერს აცოცხლებს, ამდიდრებს მიკროკლიმატს და ბუნებასთან კავშირს ამყარებს. მწვანე ელემენტები ორგანულად ერწყმის ინდუსტრიულ სტრუქტურებს და ქმნის მშვიდ, დაბალანსებულ ატმოსფეროს.
ავტორების შეფასებით, ეს სივრცე არის „ინტერიერი-მოგზაურობა“, რომელიც მათი ყოველდღიური ცხოვრების რიტმს იმეორებს. მთავარი მიზანი იყო ადამიანური ემოციების არქიტექტურაში გადატანა და მათი სივრცით გამოხატვა. ქვედა დონეების რბილი ტექსტურებიდან ზედა სართულებზე არსებული ქვისა და ლითონის უხეშ ფორმებამდე გადასვლა ქმნის დინამიკას სიმყუდროვიდან სიმკაცრემდე და პირიქით. ეს მუდმივი მოძრაობა და კონტრასტი სახლს აძლევს ცოცხალ ხასიათს, რომელიც არასდროს ხდება ერთფეროვანი.
სოფო ჩხაიძისა და გიორგი დათუკიშვილის ბინა ნათლად აჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება, პროფესიული გამოცდილება, პირადი ხედვა და ექსპერიმენტული მიდგომა გადაიქცეს სრულფასოვან საცხოვრებელ გარემოდ. ეს პროექტი არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ იქცევა სახლი არა უბრალოდ საცხოვრებელ სივრცედ, არამედ ავტორების ცხოვრების, ემოციებისა და ღირებულებების არქიტექტურულ მანიფესტად.
პროექტის ავტორები: სოფო ჩხაიძე, გიორგი დათუკიშვილი
არქიტექტურული სტუდია: “არქდიზენიო”
