წყალტუბოს ქუჩაზე, მტკვრის პირდაპირ მდებარე ცხრა-სართულიან შენობაში მდებარე ბინა მხატვარ უტა ბექაიას ეკუთვნის. ეს კორპუსი მისთვის კარგად ნაცნობი გარემოა, რადგან ის სწორედ აქ გაიზარდა. 70-იან წლებში აშენებული შენობა ბრუტალისტური არქიტექტურის გავლენას ატარებს და მსგავსი ტიპის ნაგებობებთან ერთად, ქალაქის იმ პერიოდის ურბანულ სახეს ასახავს.
90-იანების ბოლოს, საქართველოდან წასვლის შემდეგ, უტამ თითქმის ორი ათწლეული ემიგრაციაში გაატარა. ამ პერიოდში გაიგო, რომ კორპუსის ზედა სართულზე პატარა ბინების შეძენა იყო შესაძლებელი და გადაწყვიტა, დაბრუნების შემდეგ ოჯახთან ახლოს ეცხოვრა. შედეგად, წლების შემდეგ, ისევ საკუთარი ბავშვობის შენობაში დაბრუნდა.
მისი თქმით, უბანი წარსულში სრულიად განსხვავებულ გარემოს წარმოადგენდა — ბარაკებით, ფართო მწვანე ზონებითა და ხეებით. მოგვიანებით გაირკვა, რომ ეს ტერიტორია ადრე „შტეფან დორფის“ სახელით იყო ცნობილი და გერმანულ დასახლებას წარმოადგენდა. დღეს ამ გარემოს მხოლოდ ფრაგმენტები შემორჩა, თუმცა ბინის წინ არსებული ბაღი და ღია ხედები სივრცის ერთ-ერთ მთავარ უპირატესობად რჩება. ფანჯრებიდან იშლება მდინარის, მწვანე ზონისა და მთების პანორამა, რაც ბინას მუდმივ ბუნებრივ განათებას უზრუნველყოფს.
ბინის საერთო ფართობი 40 კვადრატული მეტრია. თავიდანვე გადაწყდა, რომ სივრცე არ დაიყოფოდა და ლოფტის პრინციპით, ერთიან, ღია გარემოდ ჩამოყალიბდებოდა. მთავარი ამოცანა იყო მცირე ფართობის მაქსიმალურად ეფექტურად გამოყენება ისე, რომ ინტერიერი თავისუფალი და ნაკლებად გადატვირთული ყოფილიყო.
პროექტის დაგეგმვა დეტალურ ანალიზსა და ინდივიდუალურ მიდგომას დაეფუძნა. ავეჯის უმეტესობა სპეციალურად ამ ბინისთვის დამზადდა, ზუსტად სივრცის პარამეტრების მიხედვით. იატაკი მთლიანად ხისაა, ისევე როგორც ავეჯის ძირითადი ნაწილი, რაც ინტერიერს ბუნებრივ და თბილ ხასიათს აძლევს. დიზაინში ასევე მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს პირად ნივთებს, წიგნებსა და ნამუშევრებს, რომლებიც სივრცეს ინდივიდუალურ იდენტობას სძენს.
დახურული სათავსოები მინიმალურად არის გამოყენებული. სამზარეულოს ნივთები შუშის კონტეინერებში ინახება, ტანსაცმელი კი ღია კარადაშია ჩამოკიდებული და ფერების მიხედვითაა დალაგებული. ეს მიდგომა სივრცის ვიზუალურ სიმსუბუქეს და ორგანიზებულ გარემოს უზრუნველყოფს.
ინტერიერში დომინირებს ბეტონის ჭერი, თეთრად შეღებილი კედლები და ხის იატაკი. გამონაკლისს წარმოადგენს საძილე ზონა, რომლის კედლები ჭაობისფერ მწვანე ტონშია გადაწყვეტილი. ამავე ფერის ფარდები ძილის დროს ქმნის უფრო იზოლირებულ და ინტიმურ გარემოს საერთო სივრცეში.
მთლიანობაში, უტა ბექაიას ბინა წარმოადგენს მცირე ფართობის ეფექტურად გამოყენების მაგალითს, სადაც თითოეული დეტალი გათვლილია პრაქტიკულობასა და ესთეტიკურ ბალანსზე. სივრცე აერთიანებს ფუნქციურ გადაწყვეტებს, ბუნებრივ მასალებსა და პირად ისტორიას, რაც ინტერიერს თანამედროვე, კომფორტულ და ინდივიდუალურ ხასიათს სძენს.
