ელისაბედ ხუნდაძისა და ელენე პაპიაშვილის მიერ განხორციელებული საცხოვრებელი სახლის პროექტი ოქროყანაში ერთდროულად არქიტექტურისა და ინტერიერის გააზრებული ერთიანობის მაგალითია. ეს პროექტი ავტორებისთვის განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, რადგან მათ ჰქონდათ საშუალება, თავადვე ემუშავათ როგორც შენობის არქიტექტურულ კონცეფციაზე, ისე მის შიდა სივრცეებზე, რაც მოითხოვდა ექსტერიერისა და ინტერიერის ურთიერთკავშირის ერთ მთლიან ორგანიზმად აღქმას. ასეთ შემთხვევაში დიზაინი აღარ არის მხოლოდ ცალკეული ელემენტების ერთობლიობა — იგი გარდაიქმნება სივრცით ნარატივად, სადაც თითოეული გადაწყვეტილება მორიგ გადაწყვეტილებას ეხმიანება.
პროექტის საწყის ეტაპზე გადამწყვეტი მნიშვნელობა გარემოს ანალიზს მიენიჭა. ოქროყანის არსებული ლანდშაფტი, რელიეფი და ხედები არქიტექტურულ ენას თავად კარნახობდა პროექტის ავტორებს. მუშაობის პროცესში თანდათან ჩამოყალიბდა ძირითადი კონცეფცია: შენობის განთავსება რელიეფთან მაქსიმალურ ჰარმონიაში, სივრცეების ისეთი დაგეგმარება, რომ თითოეულ წერტილს თავისი ესთეტიკური და ფუნქციური ღირებულება ჰქონოდა, და მასალების სწორად შერჩევა, რაც გარემოსთან ბუნებრივ კავშირს გაუსვამდა ხაზს.
ფასადზე გამოყენებულია ბუნებრივი ქვა და თეთრი ფითხი — მასალები, რომლებიც ერთდროულად ნეიტრალურიცაა და ხასიათის მქონეც. ეს გადაწყვეტა ქმნის მშვიდ, დროის მიმართ მდგრად ვიზუალურ იერსახეს და ამავე დროს კარგად ერწყმის ბუნებრივ გარემოს. ინტერიერშიც მსგავსი ლოგიკა გრძელდება: კედლები ძირითადად თეთრად არის შელესილი, თუმცა ქვის ჩანართები ფასადთან ვიზუალურ დიალოგს ამყარებს და შიდა სივრცეს ექსტერიერთან აკავშირებს. შეფიცრული ჭერი და მოზაიკის იატაკი დამატებით ტექსტურულ სიღრმეს ქმნის და ინტერიერს სითბოსა და ხელშესახებობას მატებს.
რელიეფის თავისებურებიდან გამომდინარე, სახლში შესვლა შუალედური დონიდან ხდება. ეს გადაწყვეტა სივრცით სცენარს განსაკუთრებულ დინამიკას ანიჭებს: კიბის ერთი მარშით სტუმარი ხვდება საერთო ზონაში — სასტუმრო ოთახისა და სამზარეულოს სივრცეში, ხოლო მეორე მარშით ადის სახლის უფრო ინტიმურ ნაწილში, სადაც საძინებლებია განთავსებული. ასეთი განაწილება მკაფიოდ ჰყოფს სახლის საზოგადოებრივ და პრივატულ ფუნქციებს, თუმცა მათ შორის კავშირი ბუნებრივად და შეუმჩნევლად ყალიბდება.
ინტერიერში რამდენიმე გამოკვეთილი აქცენტი გვხვდება, რომლებიც სივრცის ხასიათს განსაზღვრავს. სასტუმრო ოთახში ცენტრალურ ელემენტად გვევლინება შავი, დაჭრილი ქვით მოპირკეთებული ბუხარი, რომელსაც ვიზუალურად ეხმიანება შავ-თეთრი ფილებით აწყობილი გრძელი თარო.
სამზარეულოში ყურადღებას იქცევს დაპრინტული კარადა, რომელიც ჩინური შირმის ასოციაციას ქმნის და სივრცეს კულტურულ შრეებს მატებს; ამ ეფექტს კიდევ უფრო აძლიერებს მოზაიკის შავ-თეთრი იატაკის წყობა. დანარჩენი ინტერიერის ელემენტები განზრახ ნეიტრალურ ტონშია გადაწყვეტილი, რათა ამ აქცენტებმა სრული ძალით იმოქმედოს და სივრცეში ზედმეტი ვიზუალური ხმაური არ შეიქმნას.
ოქროყანის ეს საცხოვრებელი სახლი სტუდია WOM_project-ისთვის არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება არქიტექტურა და ინტერიერი ერთ მთლიან, გააზრებულ სისტემად იქცეს. პროექტი აჩვენებს პასუხისმგებლიან დამოკიდებულებას გარემოს, მასალისა და სივრცის მიმართ და მკაფიოდ ასახავს ავტორების ხედვას — შექმნან სახლი, რომელიც არა მხოლოდ ფუნქციურად გამართულია, არამედ ემოციურადაც უკავშირდება საკუთარ ადგილს.
არქიტექტურული და დიზაინ სტუდია: WOM_project
პროექტის ავტორები: ელისაბედ ხუნდაძე, ელენე პაპიაშვილი
