წავკისში მდებარე 500 მ² ფართობის კერძო სახლი არქიტექტორ ზაზა ციციშვილის პროექტია. ერთსართულიანი, გაშლილი ნაგებობის არქიტექტურა ნაკვეთის თავისებურებებს, ბუნებრივ გარემოსა და დამკვეთის ცხოვრების წესს ერგება. სივრცის მთავარი ღირებულებები სინათლე, კომფორტი და ინტერიერსა და ექსტერიერს შორის შექმნილი ბუნებრივი კავშირია.
საპროექტო დავალებას მნიშვნელოვანწილად ნაკვეთის ფართობი და კონფიგურაცია განსაზღვრავდა. როგორც ჩვენი რესპონდენტი გვიამბობს, დამკვეთს სურდა ნათელი, ერთსართულიანი სახლი დიდი და კომფორტული ოთახებით, ხოლო მისაღები ორსინათლოვან სივრცედ წარმოედგინა. ამასთან, შენობას უნდა შეენარჩუნებინა ვიზუალური სისადავე და ქალაქგარეთ მდებარე სახლისთვის დამახასიათებელი მარტივი, “აგარაკული” ხასიათი.
„პროექტზე მუშაობისას შევეცადე, დამკვეთის ყველა სურვილი გამეთვალისწინებინა, თუმცა მგონია, რომ კონცეფცია მხოლოდ ტექნიკური დავალებიდან არ იბადება. ნებისმიერი შენობის იდეას, დიდწილად, თავად გარემო, ლანდშაფტი და ადგილმდებარეობა გკარნახობს,“ — აღნიშნავს ზაზა ციციშვილი.
კონცეფციაც სწორედ ნაკვეთის თავისებურებებიდან განვითარდა. გაშლილი ტერიტორია აღმოსავლეთისკენ არის მიმართული, ამიტომ სახლიც დილის მზისკენაა ორიენტირებული. ინტერიერში შემოსული ბუნებრივი სინათლე დღის განმავლობაში იცვლება და სივრცეს განსხვავებულ განწყობას სძენს.
შენობის დასავლეთ მხარეს ნაკვეთის წითელ ხაზს მთლიანი ყრუ კედელი მიუყვება, რომელიც ნაწილობრივ ღობის ფუნქციასაც ითავსებს. კედლის მთელ სიგრძეზე მოწყობილია ჟალუზებიანი ფანჯრები. მათი საშუალებით ჩამავალი მზის სხივები ინტერიერში აღწევს და ზედაპირებზე მკვეთრ, ხაზოვან განათებასა და ჩრდილებს ქმნის.
გეგმარების მიხედვით, სახლი პირობითად სამ ძირითად ნაწილად იყოფა. კომპოზიციის ცენტრში ორსინათლოვანი მისაღები ოთახია მოქცეული, მის ორივე მხარეს კი სიმეტრიულად საძინებელი და საერთო სივრცეები ვითარდება. ცალკეულ ზონებს ორი დიდი ტერასა აკავშირებს. შედეგად, ინტერიერში ერთმანეთისგან იზოლირებული სივრცეები გარეთ ერთიან არქიტექტურულ სისტემად იკვრება.
პროექტის ერთ-ერთი მთავარი გამომსახველობითი ელემენტი ბუნებრივი განათებაა. დილისა და საღამოს სინათლე ერთმანეთისგან პრინციპულად განსხვავდება, თუმცა ორივე შემთხვევაში სახლში მკვეთრ, ხაზოვან ჩრდილებს წარმოქმნის. სინათლე აქ მხოლოდ პრაქტიკულ ფუნქციას არ ასრულებს — ის დღის განმავლობაში სივრცის ხასიათს ცვლის და თავად არქიტექტურის ნაწილად იქცევა.
სახლის აგარაკულ განწყობას ინტერიერსა და გარე სივრცეს შორის მუდმივი კავშირიც აძლიერებს. ტერასები, დიდი ღიობები, ბუნებრივი გარემოსკენ მიმართული ხედები და სინათლის გააზრებული გამოყენება შენობას ლანდშაფტის გაგრძელებად აქცევს.
ინტერიერი სახლის მფლობელის ინდივიდუალურ ხასიათს, ბიოგრაფიასა და ოჯახის ისტორიას ასახავს. სივრცეში თავმოყრილია ნივთები, რომლებიც ოჯახს წლების განმავლობაში მოჰყვება, მათ შორის მფლობელის ბაბუის, მხატვარ კოკა იგნატოვის ნამუშევრები. აქვე გვხვდება სპეციალურად ამ სახლისთვის შერჩეული ავეჯი და დეკორატიული დეტალები, რომლებიც არსებულ ისტორიასა და გარემოს ბუნებრივად ერგება.
მიუხედავად სახლის მასშტაბისა, ინტერიერში სიმყუდროვის განცდა თავიდანვე ჩნდება. აქ არცერთი ნივთი შემთხვევითად ან ხელოვნურად შეტანილი არ ჩანს.
საინტერესოა ის ფაქტი, რომ ინტერიერს ერთი კონკრეტული ავტორი არ ჰყავს. ძირითადი გადაწყვეტილებები არქიტექტორმა და დამკვეთმა მუდმივი დიალოგის შედეგად მიიღეს, თუმცა პერიოდულად, პროცესში
პროექტის შექმნაში შეტანილი წვლილისთვის ავტორი და დამკვეთი მადლობას უხდიან ქეთი თოლორაიასა და Rooms Studio-ს, დიზაინერ ეკა ჩიჩუას, არქიტექტორ ქეთუნა ყრუაშვილს, ლანდშაფტის დიზაინერ ტატუკა ჯაფარიძეს, დიზაინერ ქეთევან სამსონაძეს, არქიტექტორ სანდრო თაყაიშვილს, ფოტოგრაფ ანა ციციშვილსა და ყველას, ვინც სხვადასხვა ეტაპზე პროცესში საკუთარი ხედვა და ენერგია შემოიტანა.
ზაზა ციციშვილის ეს პროექტი გარემოს, არქიტექტურისა და პირადი ისტორიის თანხვედრაზე აგებული ნამუშევარია. მისი სიმარტივე არა დეტალების ნაკლებობით, არამედ თითოეული გადაწყვეტის გააზრებით მიიღწევა — დილის მზისკენ მიმართული გეგმარებით, დასავლეთის ხაზოვანი განათებით, ტერასებით დაკავშირებული სივრცეებითა და ინტერიერით, რომელიც ოჯახის ისტორიას ბუნებრივად აგრძელებს.
