თბილისის ისტორიულ უბნებში ინტერიერზე მუშაობა ხშირად დიალოგს ჰგავს — დიალოგს თანამედროვე ცხოვრების მოთხოვნებსა და იმ არქიტექტურულ მემკვიდრეობას შორის, რომელსაც სივრცე წლების განმავლობაში ინახავს. სწორედ ასეთი აღმოჩნდა ქეთა დონაძის ახალი პროექტიც — 220 კვ.მ ფართობის ინტერიერი სოლოლაკში, სადაც მუშაობის პროცესში გაკეთებულმა მოულოდნელმა აღმოჩენამ პროექტის თავდაპირველი მიმართულება მნიშვნელოვნად შეცვალა.
დამკვეთის მხრიდან სრული ნდობა და შემოქმედებითი თავისუფლება დიზაინერს საშუალებას აძლევდა, სივრცის შესაძლებლობები მაქსიმალურად გამოეყენებინა. თუმცა პროექტის მთავარი ორიენტირი თავიდანვე თავად არსებული გარემო გახდა — მისი არქიტექტურა, მასშტაბი და ისტორიული ხასიათი.
„საბოლოოდ, ყველაზე მეტად თავად სივრცე გვკარნახობდა მიმართულებას — როგორც გეგმარების, ისე დიზაინის თვალსაზრისით. თითქოს სივრცეს უკვე ჰქონდა თავისი ხასიათი და ჩვენი ამოცანა იყო, სწორად მოგვესმინა მისთვის“, — ამბობს პროექტის ავტორი ქეთა დონაძე.
მთავარი ამოცანა არსებული ავთენტურობის შენარჩუნება და მისი თანამედროვე ცხოვრების საჭიროებებთან დაკავშირება იყო. შესაბამისად, ინტერიერში ისტორიული გარემოსთვის დამახასიათებელი ელემენტები თანამედროვე ავეჯს, ფუნქციურ გადაწყვეტებსა და ახალ დეტალებს ერწყმის. ავტორის მიზანი ძველისა და ახლის მკვეთრი დაპირისპირება არ ყოფილა — პირიქით, პროექტი მათ ბუნებრივ თანაარსებობაზე აიგო.
აღმოჩენა, რომელმაც პროექტის მიმართულება შეცვალა
ინტერიერზე მუშაობის პროცესში სრულიად მოულოდნელად მოხატული ჭერის ფრაგმენტები გამოჩნდა. მოგვიანებით გაირკვა, რომ სივრცე XIX საუკუნის მოხატულობას ინახავდა — მკვეთრი ფერებითა და გამოკვეთილი ხასიათით.
აღმოჩენამ პროექტის უკვე ჩამოყალიბებული კონცეფცია შეცვალა. ისტორიული ჭერი ინტერიერის ერთ-ერთ დამატებით დეკორატიულ დეტალად ვერ დარჩებოდა — ის თავად იქცა სივრცის მთავარ ელემენტად, რომლის გარშემოც დანარჩენი დიზაინი ხელახლა უნდა გააზრებულიყო.
„მივხვდით, რომ უკვე აღარ შეიძლებოდა თავდაპირველი დიზაინის უბრალოდ გაგრძელება. ისტორიული ჭერი თავად გახდა სივრცის მთავარი ელემენტი და დანარჩენი ინტერიერი მასთან უნდა დაგვეკავშირებინა“, — აღნიშნავს ქეთა დონაძე.
შედეგად, შეიცვალა ფერთა პალიტრა, გადაიხედა დიზაინის კონცეფცია და გარკვეული ცვლილებები გეგმარებაშიც შევიდა. ინტერიერის ახალი გადაწყვეტები უკვე არსებული მოხატულობის ხასიათსა და ფერებს უნდა მორგებოდა ისე, რომ ისტორიული დეტალი სივრცეში დამოუკიდებლად წარმოჩენილიყო, თანამედროვე ელემენტები კი მასთან ბუნებრივ კავშირს ქმნიდა.
ძველისა და ახლის თანაარსებობა
ისტორიული მოხატულობის აღმოჩენას ხანგრძლივი და ფრთხილი სარესტავრაციო პროცესიც მოჰყვა, რის გამოც პროექტის განხორციელების ვადები მნიშვნელოვნად გაიზარდა. თუმცა სწორედ ეს ეტაპი იქცა საბოლოო შედეგის განმსაზღვრელ ნაწილად.
220 კვ.მ ფართობის ინტერიერში ძველი არქიტექტურული ფენა და თანამედროვე დიზაინი ერთმანეთს არ ფარავს. პირიქით, თითოეული მათგანი საკუთარ დროსა და ხასიათს ინარჩუნებს, მათი ერთობლიობა კი სივრცეს ახალ იდენტობას სძენს. თანამედროვე ავეჯი და ფუნქციური გადაწყვეტები ისტორიული გარემოს ყოველდღიურ ცხოვრებასთან ადაპტირებას უზრუნველყოფს, აღდგენილი ჭერი კი ინტერიერის მთავარ ვიზუალურ აქცენტად რჩება.
საბოლოოდ, პროექტის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი სწორედ ის აღმოჩნდა, რაც თავდაპირველ გეგმაში საერთოდ არ არსებობდა. XIX საუკუნის მოხატულობამ არა მხოლოდ ინტერიერის ვიზუალური მიმართულება განსაზღვრა, არამედ პროექტის მთავარი იდეაც ჩამოაყალიბა — ზოგჯერ ისტორიულ სივრცეში დიზაინერის ამოცანა ახალი ისტორიის შექმნა კი არა, უკვე არსებული ისტორიის აღმოჩენა, შენარჩუნება და მისთვის თანამედროვე ცხოვრების გაგრძელების შესაძლებლობის მიცემაა.
პროექტის ავტორი: ქეთა დონაძე
დიზაინ სტუდია: Elements studio
